De verhuizing

Foto: Pixabay.com

Mijn schoonmoeder van 83 gaat verhuizen naar een appartementencomplex. De eengezinswoning waarin ze 60 jaar met wijlen haar echtgenoot heeft gewoond, wordt te groot, net als de tuin bij deze woning.

Maar een oude boom laat zich moeilijk verplanten. Het kostte veel overredingskracht om haar zover te krijgen om deze stap te zetten. Want ze laat niet alleen een huis, maar eigenlijk een heel leven achter zich bij vertrek. En ze heeft dit soort beslissingen nooit eerder alleen hoeven nemen, tot nog toe was daar altijd die echtgenoot die meebesliste, die steun en toeverlaat die 3 jaar geleden wegviel en smartelijk gemist wordt.

Vandaag hebben vrouwlief en ik alvast wat spullen naar de kringloop gebracht, waaronder 93 puzzels van wijlen mijn schoonvader. Want puzzelen deed-ie graag, ’s avonds na werktijd, voordat dementie en Parkinson hem reduceerde tot een zwijgende en passieve figuur die de hele dag in een stoel hing.
En de sjoelbak ging ook mee naar de kringloop, net als een hoop glaswerk en ander gerei. Want een mens verzamelt en bewaart wat af in een leven en een appartement is voor al die spullen te klein.

Maar het bij elkaar rapen van die spullen is moeilijk geweest voor schoonmoeder: al die herinneringen die dan boven komen, dat besef van voorbij zijn, van een definitief afsluiten van een leven als ‘echtgenote van’. En het komt nooit meer terug, dat leven. De rivier stroomt maar één kant op, de tijd gaat één richting op en dat is richting het einde en de dood.

En waar sommige mensen nog de troost van het geloof hebben, heeft mijn schoonmoeder helemaal niks. De kerk, dat is iets van vroeger, een Rooms-Katholieke kerk die vooral aan zieltjes winnen deed en weinig oog had voor de noden van de gewone man. Daar heeft ze al lang geleden afscheid van genomen. En een oud mens verandert niet meer, ze heeft eenmaal die beslissing genomen en dat blijft zo.

Hollands weer

Wijsheid die misschien past bij het Hollandse weer….

Regen, regen, regen.
Hollands weer.
Goed voor het grondwaterpeil, goed voor bomen, struiken en agrarische gewassen, slecht voor mijn humeur.
‘Het regent harder dan ik hebben kan….’, zong Blöf jaren terug, een liedje dat nog steeds actueel is.
Ik klik Buienradar aan op mijn mobiel, zo te zien wordt het vanmiddag tussen twee en drie droog, kan ik even naar buiten….

Maar ik kán tenminste nog naar buiten, ik ben gezond van lijf en leden.
Die oude mensen in verzorgingshuizen die door fysieke beperkingen niet meer de deur uit kunnen: hoe komen die dit soort dagen door?? Stil in huis, een lange dag, de klok tikt hoorbaar de uren weg. De komst van de huishoudelijke hulp betekent even afleiding, een menselijke stem, maar als deze klaar is met haar werk daalt de stilte weer neer als een grijze deken.
En dan ook nog dat grijze weer buiten. Alles nat en koud, kale bomen, niks te zien. De tv dan maar aan, lawaaiige verstrooiing, veel te veel reclame, maar alles beter dan die stilte….

Als ík zo oud ben, wil ik een seniorenappartement in de Algarve, want in Faro is het vandaag zonnig en 20 graden. Maar ach, ik heb waarschijnlijk niks te kiezen, want life is what happens when you are busy making other plans. Want van al die plannen en toekomstdromen komt vaak niets terecht. Ik zou beter die dromen kunnen laten voor wat ze zijn en in plaats daarvan een eenzame oudere op gaan zoeken. Maar ik kén geen eenzame oudere hier in Zoetermeer en ik kan niet zomaar ergens binnenvallen. Dus.

Algarve: zon en zee

Aswoensdag

Aanhoudende regen, de hemel huilt.

Via de app van mijn werk krijg ik te horen dat de vader van een collega vannacht overleden is. Dat gáát maar door, de een na de ander gaat dood.
Een man uit mijn familiekring heeft uitgezaaide kanker en kan alleen nog maar wachten op de dood. Hij had een ongelukkig leven na een echtscheiding. De eenzaamheid ging hij vergeefs te lijf met veel drank. Nu zit er een grote tumor in zijn lever.

‘Stof ben je, tot stof keer je terug.’ Een zinsnede uit de bijbel die traditioneel bij Aswoensdag past. Een priester brengt een askruisje aan op het voorhoofd van de gelovigen en spreekt daarbij die woorden uit. Woorden die God eens tegen Adam sprak, als straf op eigengereidheid en opstandigheid. Een leven met de dood in het verschiet. Een leven dat na betrekkelijk korte tijd eindigt, dus waarom maken we ons dan zo druk over allerlei zaken alsof we eeuwig zullen leven en de dood niet bestaat??

Buiten zijn hoveniers een verwaarloosde buurtuin aan het opknappen. Ik hoor een kettingzaag, er liggen takken op het pad langs onze voordeur. Alles gaat gewoon door, dood of geen dood. En van Aswoensdag heeft zo’n werkman vast nog nooit gehoord….

Vandaag en gisteren

Regen.
Het water spoelt het vuil weg.
De honden lopen los bij het uitlaten; ik kan anders de paraplu niet ophouden.
Buienradar laat bijna alleen maar regenwolken zien.
We lopen gearmd naar de kerk, ik hou de plu boven mijn vrouw’s hoofd.

Nee, dan gisteren:

Zon en wolken, echt Nederlands. De bosgrond kleurt groen met speenkruid. Het is hier zo vochtig dat deze oeverplant ook in het bos groeit. Straks verschijnen de gele bloemetjes. Langs het pad bloeit een sleedoorn zuiver wit.
Zingende mezen, een roffelende specht, drie buizerds boven de bomen, zwevend in de lucht. De lente in de kop. Jammer dat ik mijn camera niet bij me heb.

Speenkruid op een bosbodem




Dagen zonder doel

Dagen zonder doel,
dagen van verveling,
van leegte,
van doodsheid,
van dorheid,
van nutteloosheid –
ze overkomen me vaak…

Het zijn dagen dat ik vrij ben van betaald werk, dagen waarop mijn lichaam vrij is van fysieke inspanning maar mijn geest draait overuren….dagen met een zee aan vrije tijd waar ik vaak geen raad mee weet.

Ik zit die dagen vaak alleen maar uit, ik zit de tijd uit. Ik dood de tijd met het lezen van een boek dat niet echt boeit of ik zap langs tv-kanalen die allemaal dezelfde oppervlakkigheid vertonen, vaak gecombineerd met een verbijsterende hoeveelheid reclame.
En buiten regent het vaak of is het koud, waardoor een wandeling met de hond of een andere buitenactiviteit geen optie is.


Dit zijn dagen die nooit echt tot hun doel komen maar die eindigen zoals ze zijn begonnen: zonder nut. Dagen waarvan je blij bent dat ze eindigen en je naar bed kunt om alles te vergeten in de slaap.


Ik moet iets verzinnen om deze dagen nut te geven, maar ik weet niet wat. Want zelfs bloggen lukt dan vaak niet, ik krijg geen zin fatsoenlijk op papier. Vrijwilligerswerk gaan doen misschien? Maar dat zorgt voor prikkels en vermoeidheid naderhand – vermoeidheid die vaak doorwerkt op de dagen met betaald werk.

De buurman weer

Marco Borsato, Whitney Houston en nog een keur aan andere artiesten met een focus op de Eighties en Ninethies passeerden luid en duidelijk de revue bij onze buurman gistermiddag en -avond.

Het was weer bal. Buurman moest zich uitleven, uit zijn dak gaan met hard gedraaide muziek die door hem nóg harder werd meegebruld. Dat er buren aan de andere kant van de muur wonen die van rust houden, deerde blijkbaar niet…

Het evenement was al bezig toen mijn vrouw om drie uur thuiskwam. Toen ik rond kwart voor vijf arriveerde uit mijn werk stond de muziek even zachter, om daarna weer opgeschroefd te worden tot een zenuwslopend, asociaal hard niveau. En dit patroon bleef zich herhalen tot de klok van zeven.

Toen zat mijn vrouw er helemaal doorheen en belde de politie. Maar die was niet in de gelegenheid om te komen, ze waren te druk met iets anders. Onze melding van geluidsoverlast werd opgeslagen in het systeem met het advies om de volgende keer geen vier uur te wachten maar eerder te bellen. En daarmee moesten we het doen.

Gelukkig bleef het daarna stil bij de buren. Om acht uur ging mijn vrouw naar bed, ze was het helemaal zat. Ik keek via Uitzending Gemist aflevering 4 van de Radical Story of Patty Hearst af en volgde haar daarna.

.