De verhuizing

Foto: Pixabay.com

Mijn schoonmoeder van 83 gaat verhuizen naar een appartementencomplex. De eengezinswoning waarin ze 60 jaar met wijlen haar echtgenoot heeft gewoond, wordt te groot, net als de tuin bij deze woning.

Maar een oude boom laat zich moeilijk verplanten. Het kostte veel overredingskracht om haar zover te krijgen om deze stap te zetten. Want ze laat niet alleen een huis, maar eigenlijk een heel leven achter zich bij vertrek. En ze heeft dit soort beslissingen nooit eerder alleen hoeven nemen, tot nog toe was daar altijd die echtgenoot die meebesliste, die steun en toeverlaat die 3 jaar geleden wegviel en smartelijk gemist wordt.

Vandaag hebben vrouwlief en ik alvast wat spullen naar de kringloop gebracht, waaronder 93 puzzels van wijlen mijn schoonvader. Want puzzelen deed-ie graag, ’s avonds na werktijd, voordat dementie en Parkinson hem reduceerde tot een zwijgende en passieve figuur die de hele dag in een stoel hing.
En de sjoelbak ging ook mee naar de kringloop, net als een hoop glaswerk en ander gerei. Want een mens verzamelt en bewaart wat af in een leven en een appartement is voor al die spullen te klein.

Maar het bij elkaar rapen van die spullen is moeilijk geweest voor schoonmoeder: al die herinneringen die dan boven komen, dat besef van voorbij zijn, van een definitief afsluiten van een leven als ‘echtgenote van’. En het komt nooit meer terug, dat leven. De rivier stroomt maar één kant op, de tijd gaat één richting op en dat is richting het einde en de dood.

En waar sommige mensen nog de troost van het geloof hebben, heeft mijn schoonmoeder helemaal niks. De kerk, dat is iets van vroeger, een Rooms-Katholieke kerk die vooral aan zieltjes winnen deed en weinig oog had voor de noden van de gewone man. Daar heeft ze al lang geleden afscheid van genomen. En een oud mens verandert niet meer, ze heeft eenmaal die beslissing genomen en dat blijft zo.

Aswoensdag

Aanhoudende regen, de hemel huilt.

Via de app van mijn werk krijg ik te horen dat de vader van een collega vannacht overleden is. Dat gáát maar door, de een na de ander gaat dood.
Een man uit mijn familiekring heeft uitgezaaide kanker en kan alleen nog maar wachten op de dood. Hij had een ongelukkig leven na een echtscheiding. De eenzaamheid ging hij vergeefs te lijf met veel drank. Nu zit er een grote tumor in zijn lever.

‘Stof ben je, tot stof keer je terug.’ Een zinsnede uit de bijbel die traditioneel bij Aswoensdag past. Een priester brengt een askruisje aan op het voorhoofd van de gelovigen en spreekt daarbij die woorden uit. Woorden die God eens tegen Adam sprak, als straf op eigengereidheid en opstandigheid. Een leven met de dood in het verschiet. Een leven dat na betrekkelijk korte tijd eindigt, dus waarom maken we ons dan zo druk over allerlei zaken alsof we eeuwig zullen leven en de dood niet bestaat??

Buiten zijn hoveniers een verwaarloosde buurtuin aan het opknappen. Ik hoor een kettingzaag, er liggen takken op het pad langs onze voordeur. Alles gaat gewoon door, dood of geen dood. En van Aswoensdag heeft zo’n werkman vast nog nooit gehoord….

Bidden

Ik probeer contact met God te krijgen op de manier die wordt aangemoedigd door bijbel en kerk: door te bidden.
Ik zoek een afgezonderde, stille plek op. Ik kniel op de grond. Sluit mijn ogen. Vouw mijn handen. Probeer me te concentreren op de woorden die ik in mijn geest uitspreek –

‘Wilt u mij….’, ‘Zegen mij….’, Help me met…’, Bewaar me voor….

Al heel gauw ga ik zinnen herhalen, simpelweg omdat ik niks nieuws meer weet maar wel wil doorgaan met bidden. Want je moet blíjven bidden, is mij geleerd. Blíjven bidden. Maar mijn gedachten dwalen gauw af naar de dingen van alledag, als een vogel die probeert te vliegen maar niet genoeg kracht heeft om op te stijgen van zijn tak.

Bidden is een moeizame bezigheid: je praat tegen een onbekende, een afwezige. Tegen iemand die veronderstelt wordt te horen, zonder dat dit echt blijkt. Iemand die niet reageert, die zwijgt. Er is geen echt contact, het is eenrichtingsverkeer.

Je leest weleens van mensen die uren aan een stuk bidden. Hoe doen ze dat? Hoe houden ze dat vol? Ik vind vijf minuten bidden al te lang….

 

Naschrift: ik vond in de Google Play Store een bijbel- en gebedsapp die mij misschien kan helpen. Hij heet Jozua (Jozua Project) en is gemaakt door de Hervormde gemeente Rijssen. Elke dag is er een gebed dat je kunt nabidden. De app is voor Android en Apple en oogt gebruiksvriendelijk. Hieronder een screenshot met begeleidende tekst van de app.

 

Op ‘Jozua’ staan iedere dag nieuwe Bijbelverhalen en-studies voor je klaar. Verder kun je alleen of met elkaar zingen en bidden.
De app is bedoeld voor kinderen, jongeren, volwassenen maar ook voor gezinsmomenten.

‘Jozua’ kent een vaste indeling
– Bijbel lezen
– Zingen
– Bidden

Per rubriek is er de volgende verdeling:
– Volwassenen
– Jongeren
– Gezinnen

Waar is God?

Bent U daar ergens?

Als ik kijk naar alle ellende in de wereld in heden en verleden, ga ik meteen twijfelen aan het bestaan van een almachtige en algoede God.
En dan moet ik soms denken aan de Tweede Wereldoorlog en alle ellende in die periode, en hoe zulks voorkomen had kunnen worden door een geslaagde aanslag op de grote aanstichter van deze ramp: Adolf Hitler.

Het is droevig maar waar: op Hitler werd maar liefst 42 keer een aanslag gepleegd en alle 42 aanslagen mislukten! En zo kon de führer van het Duitse Rijk ongehinderd doorgaan met zijn moorddadige werk – de Holocaust, de oorlog tegen Rusland, de bezetting en uithongering van ons eigen land en andere landen, de terreur tegen iedereen die zich verzette tegen zijn dictatuur.

Tot het bittere einde ging deze tragedie door, met als droevig resultaat zo’n 50 miljoen doden – of waren het er meer? En dan nog het leed van al die nabestaanden. Als slechts één van die 42 pogingen om hem uit te schakelen gelukt was, had dat miljoenen slachtoffers kunnen schelen. Waarom mochten ze niet slagen? Had God niet een klein beetje kunnen helpen? Als je daarover nadenkt, zegt dat dan iets over het bestaan van God??

We leven in een wereld waarin het kwaad vaak de overhand lijkt te hebben, en pogingen van mensen om daar iets aan te doen vaak falen en God afwezig lijkt te zijn. Een Opperwezen dat zwijgt en op sommige in mijn ogen cruciale, momenten de wereld aan zichzelf over lijkt te laten. Een God die alleen lijkt te bestaan in verhalen uit vroeger tijd.

De worsteling van Primo Levi met godsbestaan ná Auschwitz is de worsteling van heel veel mensen.

Maar mijn blikveld is misschien beperkt door mijn mens-zijn – ik zie wat om mij heen is in drie dimensies; een eventuele vierde of zelfs vijfde dimensie zie ik niet.
En ik mis wellicht de grotere verbanden tussen verleden, heden en toekomst – hoe alles in elkaar grijpt, dat alles met alles en iedereen te maken heeft; de wetten van oorzaak en gevolg die zich misschien wel over vele eeuwen uitstrekken. Het gegeven dat een briesje aan deze kant van de aarde een storm kan veroorzaken aan de andere kant van onze planeet – en meer.

En daarom is mijn denken hierover misschien betrekkelijk en het risico van een foute mening reëel aanwezig.
Maar geloven en blijven geloven in een God die zich lijkt te verbergen, is een harde oefening en een eenzame bezigheid….