De verhuizing

Foto: Pixabay.com

Mijn schoonmoeder van 83 gaat verhuizen naar een appartementencomplex. De eengezinswoning waarin ze 60 jaar met wijlen haar echtgenoot heeft gewoond, wordt te groot, net als de tuin bij deze woning.

Maar een oude boom laat zich moeilijk verplanten. Het kostte veel overredingskracht om haar zover te krijgen om deze stap te zetten. Want ze laat niet alleen een huis, maar eigenlijk een heel leven achter zich bij vertrek. En ze heeft dit soort beslissingen nooit eerder alleen hoeven nemen, tot nog toe was daar altijd die echtgenoot die meebesliste, die steun en toeverlaat die 3 jaar geleden wegviel en smartelijk gemist wordt.

Vandaag hebben vrouwlief en ik alvast wat spullen naar de kringloop gebracht, waaronder 93 puzzels van wijlen mijn schoonvader. Want puzzelen deed-ie graag, ’s avonds na werktijd, voordat dementie en Parkinson hem reduceerde tot een zwijgende en passieve figuur die de hele dag in een stoel hing.
En de sjoelbak ging ook mee naar de kringloop, net als een hoop glaswerk en ander gerei. Want een mens verzamelt en bewaart wat af in een leven en een appartement is voor al die spullen te klein.

Maar het bij elkaar rapen van die spullen is moeilijk geweest voor schoonmoeder: al die herinneringen die dan boven komen, dat besef van voorbij zijn, van een definitief afsluiten van een leven als ‘echtgenote van’. En het komt nooit meer terug, dat leven. De rivier stroomt maar één kant op, de tijd gaat één richting op en dat is richting het einde en de dood.

En waar sommige mensen nog de troost van het geloof hebben, heeft mijn schoonmoeder helemaal niks. De kerk, dat is iets van vroeger, een Rooms-Katholieke kerk die vooral aan zieltjes winnen deed en weinig oog had voor de noden van de gewone man. Daar heeft ze al lang geleden afscheid van genomen. En een oud mens verandert niet meer, ze heeft eenmaal die beslissing genomen en dat blijft zo.

Hollands weer

Wijsheid die misschien past bij het Hollandse weer….

Regen, regen, regen.
Hollands weer.
Goed voor het grondwaterpeil, goed voor bomen, struiken en agrarische gewassen, slecht voor mijn humeur.
‘Het regent harder dan ik hebben kan….’, zong Blöf jaren terug, een liedje dat nog steeds actueel is.
Ik klik Buienradar aan op mijn mobiel, zo te zien wordt het vanmiddag tussen twee en drie droog, kan ik even naar buiten….

Maar ik kán tenminste nog naar buiten, ik ben gezond van lijf en leden.
Die oude mensen in verzorgingshuizen die door fysieke beperkingen niet meer de deur uit kunnen: hoe komen die dit soort dagen door?? Stil in huis, een lange dag, de klok tikt hoorbaar de uren weg. De komst van de huishoudelijke hulp betekent even afleiding, een menselijke stem, maar als deze klaar is met haar werk daalt de stilte weer neer als een grijze deken.
En dan ook nog dat grijze weer buiten. Alles nat en koud, kale bomen, niks te zien. De tv dan maar aan, lawaaiige verstrooiing, veel te veel reclame, maar alles beter dan die stilte….

Als ík zo oud ben, wil ik een seniorenappartement in de Algarve, want in Faro is het vandaag zonnig en 20 graden. Maar ach, ik heb waarschijnlijk niks te kiezen, want life is what happens when you are busy making other plans. Want van al die plannen en toekomstdromen komt vaak niets terecht. Ik zou beter die dromen kunnen laten voor wat ze zijn en in plaats daarvan een eenzame oudere op gaan zoeken. Maar ik kén geen eenzame oudere hier in Zoetermeer en ik kan niet zomaar ergens binnenvallen. Dus.

Algarve: zon en zee