Hollands weer

Wijsheid die misschien past bij het Hollandse weer….

Regen, regen, regen.
Hollands weer.
Goed voor het grondwaterpeil, goed voor bomen, struiken en agrarische gewassen, slecht voor mijn humeur.
‘Het regent harder dan ik hebben kan….’, zong Blöf jaren terug, een liedje dat nog steeds actueel is.
Ik klik Buienradar aan op mijn mobiel, zo te zien wordt het vanmiddag tussen twee en drie droog, kan ik even naar buiten….

Maar ik kán tenminste nog naar buiten, ik ben gezond van lijf en leden.
Die oude mensen in verzorgingshuizen die door fysieke beperkingen niet meer de deur uit kunnen: hoe komen die dit soort dagen door?? Stil in huis, een lange dag, de klok tikt hoorbaar de uren weg. De komst van de huishoudelijke hulp betekent even afleiding, een menselijke stem, maar als deze klaar is met haar werk daalt de stilte weer neer als een grijze deken.
En dan ook nog dat grijze weer buiten. Alles nat en koud, kale bomen, niks te zien. De tv dan maar aan, lawaaiige verstrooiing, veel te veel reclame, maar alles beter dan die stilte….

Als ík zo oud ben, wil ik een seniorenappartement in de Algarve, want in Faro is het vandaag zonnig en 20 graden. Maar ach, ik heb waarschijnlijk niks te kiezen, want life is what happens when you are busy making other plans. Want van al die plannen en toekomstdromen komt vaak niets terecht. Ik zou beter die dromen kunnen laten voor wat ze zijn en in plaats daarvan een eenzame oudere op gaan zoeken. Maar ik kén geen eenzame oudere hier in Zoetermeer en ik kan niet zomaar ergens binnenvallen. Dus.

Algarve: zon en zee

Vandaag en gisteren

Regen.
Het water spoelt het vuil weg.
De honden lopen los bij het uitlaten; ik kan anders de paraplu niet ophouden.
Buienradar laat bijna alleen maar regenwolken zien.
We lopen gearmd naar de kerk, ik hou de plu boven mijn vrouw’s hoofd.

Nee, dan gisteren:

Zon en wolken, echt Nederlands. De bosgrond kleurt groen met speenkruid. Het is hier zo vochtig dat deze oeverplant ook in het bos groeit. Straks verschijnen de gele bloemetjes. Langs het pad bloeit een sleedoorn zuiver wit.
Zingende mezen, een roffelende specht, drie buizerds boven de bomen, zwevend in de lucht. De lente in de kop. Jammer dat ik mijn camera niet bij me heb.

Speenkruid op een bosbodem




Winter

Deze tijd van het jaar doodt mensen.

De kou, de voortdurende regen, de somberte van de kale bomen langs de straat en in het park, de zon die zich dagen achtereen verschuilt, de vogels die zwijgen – dit alles zorgt ervoor dat in de winter meer mensen het tijdelijke met het eeuwige verwisselen dan in andere jaargetijden, denk ik.

Ik heb hier overigens geen cijfers van, maar als ik in mijn eigen hart schouw en zie hoe deze zich verhoudt tot de donkerte van deze dagen en als ik de reactie zie van mijn lichaam op de kou en het vocht, dan is bovenstaande vaststelling zeker niet te vergezocht.

Oh, die somberte in je ziel op die donkere winterse dagen, vooral in het weekend als afleiding van werk en andere bezigheden vaak ontbreekt!
De tijd uitzitten binnen in huis, totdat je moe van lezen bent, moe van tv kijken en internetten. Opgelucht zijn als zo’n dag bijna voorbij is, als je naar bed kunt en in de vergetelheid van de slaap kunt wegzinken.

De winter is een oefening in wachten, wachten op de lente. En wachten duurt altijd lang, veel te lang. Nog een geluk dat ik een tuintje op het zuiden heb waar ik op zonnige en windloze dagen eind februari soms al buiten zitten kan. Een geluk bij een ongeluk…

Ik droom vaak van emigreren naar een zuidelijk land, Portugal bijvoorbeeld. Maar ik spreek geen woord Portugees en heb nauwelijks financiële middelen. Dus het zal altijd wel een droom blijven….