Bidden

Ik probeer contact met God te krijgen op de manier die wordt aangemoedigd door bijbel en kerk: door te bidden.
Ik zoek een afgezonderde, stille plek op. Ik kniel op de grond. Sluit mijn ogen. Vouw mijn handen. Probeer me te concentreren op de woorden die ik in mijn geest uitspreek –

‘Wilt u mij….’, ‘Zegen mij….’, Help me met…’, Bewaar me voor….

Al heel gauw ga ik zinnen herhalen, simpelweg omdat ik niks nieuws meer weet maar wel wil doorgaan met bidden. Want je moet blíjven bidden, is mij geleerd. Blíjven bidden. Maar mijn gedachten dwalen gauw af naar de dingen van alledag, als een vogel die probeert te vliegen maar niet genoeg kracht heeft om op te stijgen van zijn tak.

Bidden is een moeizame bezigheid: je praat tegen een onbekende, een afwezige. Tegen iemand die veronderstelt wordt te horen, zonder dat dit echt blijkt. Iemand die niet reageert, die zwijgt. Er is geen echt contact, het is eenrichtingsverkeer.

Je leest weleens van mensen die uren aan een stuk bidden. Hoe doen ze dat? Hoe houden ze dat vol? Ik vind vijf minuten bidden al te lang….

 

Naschrift: ik vond in de Google Play Store een bijbel- en gebedsapp die mij misschien kan helpen. Hij heet Jozua (Jozua Project) en is gemaakt door de Hervormde gemeente Rijssen. Elke dag is er een gebed dat je kunt nabidden. De app is voor Android en Apple en oogt gebruiksvriendelijk. Hieronder een screenshot met begeleidende tekst van de app.

 

Op ‘Jozua’ staan iedere dag nieuwe Bijbelverhalen en-studies voor je klaar. Verder kun je alleen of met elkaar zingen en bidden.
De app is bedoeld voor kinderen, jongeren, volwassenen maar ook voor gezinsmomenten.

‘Jozua’ kent een vaste indeling
– Bijbel lezen
– Zingen
– Bidden

Per rubriek is er de volgende verdeling:
– Volwassenen
– Jongeren
– Gezinnen

Verhalen

Natte sneeuw buiten.
Kou binnen, in mijn lijf.
Geen stress, da’s dan weer meegenomen.

Wel altijd die stoorzender in mijn hoofd die met allerlei verhalen komt, verzonnen verhalen meestal – een deel van mijn zelf dat ‘iets anders’ wil, een ander leven, meer aanzien, verblijven in een warm land, levensvervulling, respect van anderen – wat dan ook.
Tegen die stoorzender helpt geen pilletje-van-de-dokter, weet ik inmiddels uit ervaring. Het zit te diep.

Ik ben wat die verhalen betreft alles en iedereen al geweest: Frodo de Hobbit, een nobele vorst, een sportheld, premier van Nederland, president van Amerika, verlosser van armen en misdeelden, vredestichter, succesvol schrijver, gevierd musicus, vrouwenversierder, alleen op een onbewoond eiland…..

Maar al die schijngestalten ben ik in de echte wereld niet en zal ik waarschijnlijk ook nooit worden. Maar toch blijven ze komen, die verhalen. En ik geef eraan toe. En ik denk dat ik zonder die verhalen in de echte wereld misschien niet of minder goed zou kunnen functioneren. Want ‘escapisme’ of ‘dagdromen’ of hoe je het ook wilt noemen, zorgt voor een stukje ontspanning, een kanaal waarlangs een deel van de opgebouwde spanning van het leven van alledag kan wegvloeien. Even de blik naar binnen gericht in plaats van naar buiten. Even weg. Even loslaten.

Tegenop zien

Er is altijd wel iets waar ik tegenop zie:

  • op familiebezoek gaan
  • familie op bezoek krijgen
  • ‘vreemden’ op bezoek krijgen
  • naar de dokter, naar de tandarts, naar de psycholoog
  • iets ‘leuks’ doen met mijn vrouw
  • interactie op het werk, smalltalk met collega’s in de pauze
  • buurtbewoners tegen het lijf lopen buiten op straat en dan iets ‘moeten’ zeggen

Het heeft allemaal te maken met met mijn geremdheid, mijn autisme, mijn gevoelens van onzekerheid over mezelf, het altijd dicht onder de oppervlakte sluimerende gevoel van minderwaardigheid en daaraan gekoppeld de angst dit weerspiegeld te zien in de ogen van anderen, de angst om afgewezen te worden en geminacht te worden, niet serieus genomen te worden. De angst om fouten te maken, om voor schut te staan.
Het zijn voor een belangrijk deel relicten uit mijn jeugd en dan met name uit de puberteit. Een zekere mensenschuwheid en mensenangst kleeft mij sinds die tijd aan als een tweede huid.

Ja, ik heb altijd moeite met communicatie, met luisteren naar een ander en alles wat daarbij komt kijken – belangstelling tonen, op de juiste wijze reageren op wat de ander zegt, op de juiste toon, met de juiste oogopslag. Aankijken, niet wegkijken. Aankijken, niet staren. Niet naar de grond kijken, niet naar de borsten kijken als het een vrouw is.

En telkens die onzekerheid: zeg ik het wel goed? Reageer ik niet verkeerd? De ander aftastend, peilend of uit zijn weerwoord en/of lichaamstaal iets blijkt van afkeuring, van negativiteit als gevolg van mijn houding en communicatie. Opgelucht als het gesprek ten einde loopt en ik het er niet al te slecht vanaf heb gebracht. Maar altijd onzeker hierover naderhand….

Iemand begroeten aan het begin en afscheid nemen aan het eind van de ontmoeting is een verhaal apart. Wat zeg je tegen iemand? Is mijn rechterhand schoon en droog als ik een hand schud? En hoe neem je naderhand afscheid: geef je dan opnieuw een hand of hoeft dat niet? En zeg je alleen ‘Tot ziens’ of is dat te kaal? Allemaal vragen, weinig antwoorden. En weinig verandering.

Waar is God?

Bent U daar ergens?

Als ik kijk naar alle ellende in de wereld in heden en verleden, ga ik meteen twijfelen aan het bestaan van een almachtige en algoede God.
En dan moet ik soms denken aan de Tweede Wereldoorlog en alle ellende in die periode, en hoe zulks voorkomen had kunnen worden door een geslaagde aanslag op de grote aanstichter van deze ramp: Adolf Hitler.

Het is droevig maar waar: op Hitler werd maar liefst 42 keer een aanslag gepleegd en alle 42 aanslagen mislukten! En zo kon de führer van het Duitse Rijk ongehinderd doorgaan met zijn moorddadige werk – de Holocaust, de oorlog tegen Rusland, de bezetting en uithongering van ons eigen land en andere landen, de terreur tegen iedereen die zich verzette tegen zijn dictatuur.

Tot het bittere einde ging deze tragedie door, met als droevig resultaat zo’n 50 miljoen doden – of waren het er meer? En dan nog het leed van al die nabestaanden. Als slechts één van die 42 pogingen om hem uit te schakelen gelukt was, had dat miljoenen slachtoffers kunnen schelen. Waarom mochten ze niet slagen? Had God niet een klein beetje kunnen helpen? Als je daarover nadenkt, zegt dat dan iets over het bestaan van God??

We leven in een wereld waarin het kwaad vaak de overhand lijkt te hebben, en pogingen van mensen om daar iets aan te doen vaak falen en God afwezig lijkt te zijn. Een Opperwezen dat zwijgt en op sommige in mijn ogen cruciale, momenten de wereld aan zichzelf over lijkt te laten. Een God die alleen lijkt te bestaan in verhalen uit vroeger tijd.

De worsteling van Primo Levi met godsbestaan ná Auschwitz is de worsteling van heel veel mensen.

Maar mijn blikveld is misschien beperkt door mijn mens-zijn – ik zie wat om mij heen is in drie dimensies; een eventuele vierde of zelfs vijfde dimensie zie ik niet.
En ik mis wellicht de grotere verbanden tussen verleden, heden en toekomst – hoe alles in elkaar grijpt, dat alles met alles en iedereen te maken heeft; de wetten van oorzaak en gevolg die zich misschien wel over vele eeuwen uitstrekken. Het gegeven dat een briesje aan deze kant van de aarde een storm kan veroorzaken aan de andere kant van onze planeet – en meer.

En daarom is mijn denken hierover misschien betrekkelijk en het risico van een foute mening reëel aanwezig.
Maar geloven en blijven geloven in een God die zich lijkt te verbergen, is een harde oefening en een eenzame bezigheid….

Herinneringen

Ik ben ‘ s ochtends in bed meestal vroeg wakker, probeer dan vaak vergeefs nog wat te slapen, maar wordt in plaats daarvan overspoeld door allerlei gedachten.

Het zijn vaak herinneringen die dan boven komen en dan met name aan de dingen die fout gingen.
Wat is dat toch dat je je vooral de pijnlijke dingen herinnert en de mooie dingen niet??

Vermoedelijk een biologisch mechanisme of principe: de herinnering aan je fouten moet je ervoor bewaren om opnieuw de fout in te gaan. Zelfbehoud waar een prijskaartje aan hangt in de vorm van hartenpijn.

‘Bitter memories, stay away from me’ zingt Lucinda Williams. Kom je je geheugen maar resetten als een computer en gewoon overnieuw beginnen met een blanco strafblad….

Het liedje van Lucinda Williams op YouTube:

Winter

Deze tijd van het jaar doodt mensen.

De kou, de voortdurende regen, de somberte van de kale bomen langs de straat en in het park, de zon die zich dagen achtereen verschuilt, de vogels die zwijgen – dit alles zorgt ervoor dat in de winter meer mensen het tijdelijke met het eeuwige verwisselen dan in andere jaargetijden, denk ik.

Ik heb hier overigens geen cijfers van, maar als ik in mijn eigen hart schouw en zie hoe deze zich verhoudt tot de donkerte van deze dagen en als ik de reactie zie van mijn lichaam op de kou en het vocht, dan is bovenstaande vaststelling zeker niet te vergezocht.

Oh, die somberte in je ziel op die donkere winterse dagen, vooral in het weekend als afleiding van werk en andere bezigheden vaak ontbreekt!
De tijd uitzitten binnen in huis, totdat je moe van lezen bent, moe van tv kijken en internetten. Opgelucht zijn als zo’n dag bijna voorbij is, als je naar bed kunt en in de vergetelheid van de slaap kunt wegzinken.

De winter is een oefening in wachten, wachten op de lente. En wachten duurt altijd lang, veel te lang. Nog een geluk dat ik een tuintje op het zuiden heb waar ik op zonnige en windloze dagen eind februari soms al buiten zitten kan. Een geluk bij een ongeluk…

Ik droom vaak van emigreren naar een zuidelijk land, Portugal bijvoorbeeld. Maar ik spreek geen woord Portugees en heb nauwelijks financiële middelen. Dus het zal altijd wel een droom blijven….



Geheime kamers??

Ja, in mijn hoofd dus. Kamers die op slot zijn en ik ben de enige die de sleutels heeft.

De kamers bevatten dingen die anderen niet zien mogen. Mijn obsessies bijvoorbeeld. Onmogelijke dromen en verlangens. Dingen waar je je in je hart eigenlijk voor schaamt. Seksuele fantasieën bijvoorbeeld, een parafilie, een fetisj.

Of gewoon een beetje vreemde hobby – of misschien een kinderlijk naïeve manier van kijken naar de wereld.
Of zwaktes in bepaalde situaties, angst voor agressie buiten op straat, gebrek aan doorzettingsvermogen op het werk.

Allerlei zaken die je nooit zou durven uitspreken in het openbaar. 
De littekens van een mensenleven. 
Angst voor het hiernamaals, voor God.

En misschien nog meer.

Advertenties