Verhalen

Natte sneeuw buiten.
Kou binnen, in mijn lijf.
Geen stress, da’s dan weer meegenomen.

Wel altijd die stoorzender in mijn hoofd die met allerlei verhalen komt, verzonnen verhalen meestal – een deel van mijn zelf dat ‘iets anders’ wil, een ander leven, meer aanzien, verblijven in een warm land, levensvervulling, respect van anderen – wat dan ook.
Tegen die stoorzender helpt geen pilletje-van-de-dokter, weet ik inmiddels uit ervaring. Het zit te diep.

Ik ben wat die verhalen betreft alles en iedereen al geweest: Frodo de Hobbit, een nobele vorst, een sportheld, premier van Nederland, president van Amerika, verlosser van armen en misdeelden, vredestichter, succesvol schrijver, gevierd musicus, vrouwenversierder, alleen op een onbewoond eiland…..

Maar al die schijngestalten ben ik in de echte wereld niet en zal ik waarschijnlijk ook nooit worden. Maar toch blijven ze komen, die verhalen. En ik geef eraan toe. En ik denk dat ik zonder die verhalen in de echte wereld misschien niet of minder goed zou kunnen functioneren. Want ‘escapisme’ of ‘dagdromen’ of hoe je het ook wilt noemen, zorgt voor een stukje ontspanning, een kanaal waarlangs een deel van de opgebouwde spanning van het leven van alledag kan wegvloeien. Even de blik naar binnen gericht in plaats van naar buiten. Even weg. Even loslaten.