Slijtage als zegen?

Ik heb pijn in mijn onderrug en het fysieke werk dat ik doe is zonder twijfel de oorzaak hiervan. Even iets te zwaar getild, een klus te snel willen afmaken, even de verkeerde werkhouding, en het is gelijk mis.
Onderrug en nek zijn mijn zwakke plekken. Nu is het de rug, volgende week misschien de nek.
‘Wegdenken’ helpt soms – me concentreren op taken, bezig zijn met dingen; de zeurende pijn verdwijnt dan steeds verder naar de achtergrond.
’s Nachts in bed verlost de slaap. Maar als ik wakker wordt is-ie er weer en draai ik me van de rugligging in de zijligging en vice-versa zonder verlichting te voelen.
Gelukkig is het meestal na enkele dagen weer over, maar na een volgende zware klus meld-ie zich weer en verdwijnt en is er weer en….

Slijtage heet zoiets, ik ben 57, de jaren gaan tellen. Een waarschuwing, een stem: je hebt niet het eeuwige leven, je lichaam verslijt en is straks helemaal versleten en dan is het tijd om te gaan.

Ik moet nog een jaar of tien tot mijn pensioen en da’s best wel lang met zwaar werk en rugpijn. Maar wat is wijsheid? Ik voel me gesetteld op mijn huidige werkplek – negen jaar ervaring en vakkennis betaalt zich inmiddels uit in een goed stuk werk, gewaardeerd door mijn werkgever. Nu weggaan voelt als een vlucht voor de verantwoordelijkheid, het in de steek laten van het bedrijf. Dus wat is wijsheid?

Het heeft ook iets met God te maken, het idee dat ik op deze werkplek moet zijn en dientengevolge niet zomaar weg kán. Gezegend zijn en blijven mét rugpijn en een zere nek, het klinkt raar, maar het kán wel.


Bidden

Ik probeer contact met God te krijgen op de manier die wordt aangemoedigd door bijbel en kerk: door te bidden.
Ik zoek een afgezonderde, stille plek op. Ik kniel op de grond. Sluit mijn ogen. Vouw mijn handen. Probeer me te concentreren op de woorden die ik in mijn geest uitspreek –

‘Wilt u mij….’, ‘Zegen mij….’, Help me met…’, Bewaar me voor….

Al heel gauw ga ik zinnen herhalen, simpelweg omdat ik niks nieuws meer weet maar wel wil doorgaan met bidden. Want je moet blíjven bidden, is mij geleerd. Blíjven bidden. Maar mijn gedachten dwalen gauw af naar de dingen van alledag, als een vogel die probeert te vliegen maar niet genoeg kracht heeft om op te stijgen van zijn tak.

Bidden is een moeizame bezigheid: je praat tegen een onbekende, een afwezige. Tegen iemand die veronderstelt wordt te horen, zonder dat dit echt blijkt. Iemand die niet reageert, die zwijgt. Er is geen echt contact, het is eenrichtingsverkeer.

Je leest weleens van mensen die uren aan een stuk bidden. Hoe doen ze dat? Hoe houden ze dat vol? Ik vind vijf minuten bidden al te lang….

 

Naschrift: ik vond in de Google Play Store een bijbel- en gebedsapp die mij misschien kan helpen. Hij heet Jozua (Jozua Project) en is gemaakt door de Hervormde gemeente Rijssen. Elke dag is er een gebed dat je kunt nabidden. De app is voor Android en Apple en oogt gebruiksvriendelijk. Hieronder een screenshot met begeleidende tekst van de app.

 

Op ‘Jozua’ staan iedere dag nieuwe Bijbelverhalen en-studies voor je klaar. Verder kun je alleen of met elkaar zingen en bidden.
De app is bedoeld voor kinderen, jongeren, volwassenen maar ook voor gezinsmomenten.

‘Jozua’ kent een vaste indeling
– Bijbel lezen
– Zingen
– Bidden

Per rubriek is er de volgende verdeling:
– Volwassenen
– Jongeren
– Gezinnen